Carrusel, de Berta Dávila

Sinopse: Unha escritora que atravesa unha crise creativa decide elaborar un relato do seu percurso vital coa intención de encontrarlle sentido a un pasado difícil, marcado pola doenza mental que padece. Enfrontar as propias pantasmas nun libro lévaa a mergullarse no pouso íntimo das vivencias que o tempo deixou atrás e nas afinidades ignotas e inusitadas que elaboran as lembranzas da súa historia familiar e persoal. Só así será quen de afondar na súa condición de enferma, na súa relación co imprevisible tío Carlos, que sofre a mesma doenza, e tamén na súa experiencia coa maternidade e coa perda de seres queridos. É posible que iso a axude a dar significado ao pasado e a entender o futuro, mais ningún futuro está escrito e, moito menos, o de quen escribe para intentar salvarse.

PREMIO GARCÍA BARROS, 2019


9788491514046.jpg


Hai días en que preciso que algo me sacuda, que algo me golpee as tempas coma un tambor.


Esta novela é moi complexa de definir. Pero está chea de respostas.

Quizais é unha afirmación estraña, mais é o xeito que se me ocorre de describila nestes primeiros intres. Ao fin e ao cabo, dentro do seu estilo, da a impresión de que Berta Dávila escribe mentres se mergulla dentro de si mesma. Ou iso semella, dado que a historia está protagonizaba por una escritora (precisamente) que sufre unha aguda crise creativa. Para buscarlle unha solución comeza este Carrusel que temos entre mans.


O amor parécese a un quebracabezas. Tamén a amizade. Construímolo aos poucos, con paciencia, polo pracer de formalo, tanto ten a imaxe que resulta do proceso non nos guste en parte. É a decisión de construír o que importa.


Por que Carrusel? Supoño que é interesante cuestionalo pero, temo, tampouco existe unha razón concreta para este título. O primeiro que me pode facer lembrar a unha atracción que da voltas e voltas cara ningures e o tío Carlos. Ao fin e ao cabo, é na persoa na que a nosa escritora busca referencias, dado que ambos sofren a mesma doenza psicolóxica que marca o ritmo das súas vidas. De aí gran parte do labiríntico de estas páxinas. Afondar nas enfermidades mentais non é cousas doada, canto máis se o hai que facer dende a perspectiva persoal.


A miña psiquiatra […] recoméndame que faga deporte a diario, así que comenzo un curso para aprender a nadar. Algunhas semanas máis tarde estar debaixo da auga é o meu único propósito.


E este si, podemos dicir, é o tema central. Pero como podedes imaxinar, é un tema que abarca moitos outros.  Ela viaxa ao pasado, lembra as vivencias familiares para entender a súa propia dor e para elaborar a súa realidade. Está perdida nesa crise, lembrade, é a súa forma de atoparse. Nese tempo pasado, nesa infancia, tamén hai un oco importante para a amizade. Tanto unha coma a outra (familia, amiga) se mostra dun xeito máis profundo, honesto. Tamén é un desafío, ou así o deixa entender. Sexa como sexa, Dávila non ten reparos en afondar de cheo en temas que ás veces pasamos de puntillas.

Lin este libro na sala de espera do hospital. Miña avoa comezaba a irse, pero as despedidas son lentas e duras. Cando me topei neste libro coa mesma despedida e os sentimentos deses parágrafos sentín, en certo xeito, que me estaba a preparar para o mesmo. E sería así? Pensei. Subliñei. Relín. Subliñei. Relín. E comecei a ler máis rápida, porque non era quen de parar. A cada paso, impresionábame máis atoparme nesas palabras que falaban de morte, de enfermidade, de familia, de ocos, de silencios.


Coido que esa é a primeira vez que me fago cargo como adulta de que a avoa non está ben, pero non é o primeiro episodio do que formo parte. Interpreto esa especie de ausencia como unha traizón.


Estraña. Escura. Si, iso xa o dixen. Marabillosa tamén. Porque non é sinxelo escribir sobre o cotián, sobre o intimismo, e facelo cun estilo case poético e, ao mesmo tempo, tan real. Nas escasas páxinas, Berta Dávila rememora unha fotografía dunha vida, marcada en intres, unindo no presente o pasado e mailo futuro de maneira maxistral. Despois de impresionar co Derradeiro libro de Emma Olsen, volve a consagrase como unha das autoras más importantes do noso tempo.


Estar enfermo non é o mesmo que estar só, pero quen está enfermo coñece ben a soidade e quen está só remata con frecuencia enfermando.


Lanzamento: outubro de 2019
Editorial: Galaxia
Páxinas: 128
Valoración: Moka y chocolate
Mércaa aquí

Un Comentario

  1. Pingback: Transirak, de Mr. Perfumme | Café Librería

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: